شمارهٔ ۱۷۷
بدل چه پند دهم تا دل از تو برگیردبجان چه چاره کنم تا رهی دگر گیرد
کسی که دل ز تو برگیرد اندر آن عجبمکه بر کجا نهد آن دل که از تو برگیرد
بیک نظر بگرفتی و مر او نیست شگفتکه آفتاب جهان را بیک نظر گیرد
اگر نقاب براندازی از جمال بشبچراغ مرده ز شمع رخ تو در گیرد
وگر فرستی پروانه یی بگورستانچو شمع کشته تو زندگی ز سر گیرد
فتاد در همه عالم ز عشق تو شوریبخنده لب بگشا تا جهان شکر گیرد
بدان امید که از دامنت فشانم گردسر آستین مرا دیده در گهر گیرد
تو آفتاب صفت گر بعاشقان نگرینماز شام همه رونق سحر گیرد
زآب چشم روان دیده را میسر نیستکه خاک کوی تو چون سرمه در بصر گیرد
اگر چو سیم بآتش بری ازو سکهدل شکسته من مهر تو چو زر گیرد
مگر تو چاره کنی ور نه سیف فرغانیکدام چاره سگالد که با تو در گیرد