شمارهٔ ۱۲۶
زهی جهان شده روشن بآفتاب جمالتکسی بچشم سرو سر ندیده روی مثالت
بقول راست چو مطرب سحرگهان ببسیطیبگوید از غزل من نشید وصف جمالت
چو دست مرتعش آن دم زمین بلرزه درآیدز پای وجد که کوبند مردم از سر حالت
تو نقل مجلس مستان عشق خویشی ازیراچو پسته یی بدهان (و) چو شکری بمقالت
جریح تیغ غمت را حیات درد دل آمدکه عشق راحت جانش بمرگ کرد حوالت
چو عشق ملک بگیرد سپاه طبع بمیردکه عادلان ننشانند دزد را بایالت
درت مقید دیوار هر دو کون نباشدز هفت پرده برونست آستان جلالت
بعقل کس نتوانست ره بسوی تو بردنسها نکرد کسی را بآفتاب دلالت
تو شاه ملک جمالی و دل پیاده راهتکه جان بعشق رخ تو بداد و برد خجالت
مکن بآتش هجران دگر عذاب کسی راکه همچو آیت رحمت بسی گرفت بفالت
اگر چه انده عشقت بجان خریدم لیکنزیان نکرد و مصونست بیع ما ز اقالت
حیات رخت اقامت بر اسب رحلت بستیاگر عنان نگرفتی مرا امیذ وصالت
چو نیست ذکر تو عادت چو نیست کار تو پیشهحدیث جمله فسونست و شغل جمله بطالت