بخش ۲۶ - کما تعیشون تموتون وکما تموتون تحشرون
تو اگر نیک نیکی اربدبدبدونیک تو باتو باشد خود
چون بدی، پس بدان که بیخردی که خرد نیست رهنمون بدی
هر که پروردهٔ خرد باشد کی درو فعل دیو و دد باشد
هر که را عز آن جهان باید دامن دل به بد نیالاید
گر کند عقل نیکیات تلقین پس تو و بارگاه علیین
وگرت دیو رهنمای بود اسفل السافلینت جای بود
ددی تو زناسپاسی توست بدی تو زناشناسی توست
گر شعارت بود سپاس و شناس این ندا آید «انت خیرالناس»