بخش ۱۸ - فی معانی القاضی الجاهل الظالم

وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)۱۰ بیت

آن شنیدی که در دهی پیریخورد ناگه ز شحنه‌ای تیری

رفت در پیش قاضی آن درویشگفت بنگر مرا چه آمد پیش

شحنه سرمست بود در میدانتیری افکند و زد مرا بر جان

قاضی او را بگفت از سرِ خشمقلتبانا نگه نداری چشم

تیر شحنه به خون بیالودیتا مرا درد سر بیفزودی

جفت گاوت به شحنهٔ ده دهوز چنین دردسر به نفس بجه

تا دل شحنه بر تو گردد خوشورنه اندر زند به جانت آتش

گفت گشتم به حکم تو راضیچون بُوَد خشم شحنه و قاضی

ای ملک سیرت ملک سیماملک دنیا به تست درد و دوا

زین چنین قاضیان هرزه درایخلق را گوش کن ز بهر خدا

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، حکایت از یک درویش است که به قاضی مراجعه می‌کند و از شحنه‌ای شکایت می‌کند که ناگهان او را با تیر زده است. قاضی که از این رفتار شحنه خشمگین است، به او می‌گوید که اگر شحنه را به حال خود بگذاری، ممکن است او همچنان باعث دردسر شود. درویش می‌پذیرد که حکمش را قبول کند و با قاضی درباره‌ی خشم شحنه و وضعیت خود صحبت می‌کند. در نهایت شاعر به قاضیان هرزه و بی‌اعتنا به حقوق مردم اشاره می‌کند و از آن‌ها می‌خواهد که به درد و نیاز مردم گوش دهند.