شمارهٔ ۲
خیز ای دل زین برافگن مرکب تحویل راوقف کن بر ناکسان این عالم تعطیل را
پاک دار از خط معنی حرف رنگ و بوی رامحو کن از لوح دعوی نقش قال و قیل را
اندرین صفهای معنی در معنی را مجویزان که در سرنا نیابی نفخ اسرافیل را
کی کند برداشت دریا در بیابان خردناودان بام گلخن سیل رود نیل را
دست ابراهیم باید بر سر کوی وفاتا نبرد تیغ بران حلق اسماعیل را
مرد چون عیسی مریم باید اندر راه صدقتا بداند قدر حرف و آیت انجیل را
در شب تاری کجا بیند نشان پای مورآنکه او در روز روشن هم نبیند پیل را
هر کسی بر تخت ملکت کی تواند یافتنهمچو گیسوی عروسان دستهٔ زنبیل را
از برون سو آب و روغن سود کی دارد تراچون درونسو نور نبود ذرهای قندیل را
خیز و اکنون خیز کانساعت بسی حسرت خوریچون ببینی بر سر خود تیغ عزراییل را