شمارهٔ ۱۱۰
چو خواهم کرد زرق و هزل و ریواسنخواهم نیز عاقل بود و فرناس
مرا چون نیست بر کس هیچ تفضیلچه خواهم کرد زهد و فضل عباس
بیاور طاس می بر دست من نهبه جای چنگ بر زن طاس بر طاس
قرین و جنس من خمار و مطرببسندهست از همه اقران و اجناس
مرا باید خراباتی شناسدخطیب و قاضیم گو هیچ مشناس
می است الماس و گوهر شادمانینگردد سفته گوهر جز به الماس
می و معشوق را بگزین به عالمجز این دیگر همه رزق است و ریواس
چه خواهم برد از دنیا به آخردلی پر حسرت و یک جامه کرباس
چه گویید اندرین معنی که گفتماجیبوا ما سالتم ایها الناس
رفیقا جام می بر یاد من خورکه زیر آسیای غم شدم آس