شمارهٔ ۴۱۰
دلم بردی و جان بر کار داریتو خود جای دگر بازار داری
نباشد عاشقت هرگز چو من کساگر چه عاشق بسیار داری
ز رنج غیرتت بیمار باشمچو تو با دیگران دیدار داری
عزیزت خوانم ای جان جهانماز آنست کین چنینم خوار داری
کسی کو عاشق روی تو باشدسزد او را نزار و زار داری
دو چشمم هر شبی تا بامدادانز هجر خویشتن بیدار داری
شدم مهجور و رنجور تو زیراکتو خوی عالم غدار داری
تو را دارم عزیز ای ماه چون گلچرا بیقیمتم چون خار داری
نگر تا کی مرا از داغ هجرانلبی خشک و دلی پر نار داری
تو خود تنها جهان را میبسوزیچرا بر خود بلا را یار داری
بکن رحمی بدین عاشق اگر هیچامید رحمت جبار داری
سنایی را چنان باید کزین پسز وصل خویش بر خوردار داری