شمارهٔ ۳۰۵
ز دست مکر وز دستان جاناننمیدانم سر و سامان جانان
ز بس کاخ شوخ داند پای بازیشدم سرگشته و حیران جانان
گشاد از چشم من صد چشمهٔ خوندو بند زلف مشک افشان جانان
اگر چه خود ندارد با رهی دلهزاران جان فدای جان جانان
چو زلف او رخ من پر شکن باداگر من بشکنم پیمان جانان
نبیند روز عمر من دگر مرگاگر باشم شبی مهمان جانان
سنایی تا سما گردان بود هستهمیشه در خط فرمان جانان
بود همواره از بهر تفاخرغلام و چاکر و دربان جانان