شمارهٔ ۲۸۳
آمد گه آنکه ساغر آریمآواز چو عاشقان برآریم
بر پشت چمن سمن برآمدما روی بر آن سمنبر آریم
در باغ چو بنگریم رویشجانها به نثار بتگر آریم
اندر ره عاشقی ز بادهگر از سر لاف خود برآریم
با همت خود به عون دردیاز عالم عشق پر برآریم
یک مر صلاح را مگر مادر ره روش قلندر آریم
چون مرکب عاشقی به معنیاندر صف کم زنان در آریم
گر جان و جهان و دین ببازیمسرپوش زمانه در سر آریم
در خاک بسیط چون سنایینعت فلک مدور آریم