شمارهٔ ۲۷۲
خورشید تویی و ذره ماییمبی روی تو روی کی نماییم
تا کی به نقاب و پرده یک رهاز کوی برآی تا برآییم
چون تو صنم و چو ما شمن نیستشهری و گلی تویی و ماییم
آخر نه ز گلبن تو خاریمآخر نه ز باغ تو گیاییم
گر دستهٔ گل نیاید از ماهم هیزم دیگ را بشاییم
بادی داریم در سر ایراکدر پیش سگ تو خاکپاییم
آب رخ ما مبر ازیراکبا خاک در تو آشناییم
از خاک در تو کی شکیبیمتا عاشق چشم و توتیاییم
یک روز نپرسی از ظریفیکاخر تو کجا و ما کجاییم
زامد شد ما مکن گرانیپندار که در هوا هباییم
بل تا کف پای تو ببوسیمانگار که مهر لالکاییم
برف آب همی دهی تو ما راما از تو فقع همی گشاییم
با سینهٔ چاک همچو گندمگرد تو روان چو آسیاییم
بر در زدهای چو حلقه ما راما رقص کنان که در سراییم
وندر همه ده جوی نه ما راما لاف زنان که ده خداییم
از شیر فلک چه باک داریمچون با سگ کویت آشناییم
ما را سگ خویش خوان که تا ماگوییم که شیر چرخ ماییم
پرسند ز ما کهاید گوییمما هیچ کسان پادشاییم
تو بر سر کار خویش میباشتا ماهله خود همی درآییم
کز عشق تو ای نگار چنگیاکنون نه سناییم ناییم