شمارهٔ ۲۵۵
ای ناگزران عقل و جانموی غارت کرده این و آنم
ای نقش خیال تو یقینموی خال جمال تو گمانم
تا با خودم از عدم کمم کمچون با تو بوم همه جهانم
در بازم با تو خویشتن راتا با تو بمانم ار بمانم
گویی که به دل چهای چو تیرمپرسی که به تن کئی کمانم
پیش تو به قلب و قالب ای جانآنم که چو هر دو حرف آنم
ای شکل و دهان تو کم از نیستکی بود که کنی کم از دهانم
گر با تو به دوزخ اندر آیمحقا که بود به از جنانم
تا چند چهار میخ داریدر حجرهٔ تنگ کن فکانم
تا چند فسرده روح داریدر سایهٔ دامن زمانم
بی هیچ بخر مرا هم از منهر چند برایگان گرانم
مانند میان خود کنم نیستزیرا که هنوز در میانم
با تن چکنم نه از زمینمبا جان چکنم نه آسمانم
من سایه شدم تو آفتابییک راه برآی تا نمانم
بگشای نقاب تا ببینمبنمای جمال تا بدانم
خواننده تو باش سوی خویشمتا مرکب پی بریده رانم
در دیده به جای دیده بنشینتا نامهٔ نانبشته خوانم
تو عاشق هست و نیست خواهیبپذیر مرا که من چنانم
در دیده ز بیم غیرت تواکنون نه سناییم سنانم