شمارهٔ ۲۵۰

من که باشم که به تن رخت وفای تو کشم؟دیده حمال کنم بار جفای تو کشم؟

ملک الموت جفای تو ز من جان ببردچون به دل بار سرافیل وفای تو کشم

چه کند عرش که او غاشیهٔ من نکشد؟چون به جان غاشیهٔ حکم و رضای تو کشم

چون زنان رشک برند ایمنی و عافیتیبر بلایی که به جای تو برای تو کشم

نچشم ور بچشم باده ز دست تو چشمنکشم ور بکشم طعنه برای تو کشم

گر خورم باده به یاد کف دست تو خورمور کِشم سرمه ز خاک کف پای تو کشم

جز هوا نسپرم آن گه که هوای تو کنمجز وفا نشمرم آن گه که جفای تو کشم

بوی جان آیدم آن گه که حدیث تو کنمشاخ عز رویدم آن گه که بلای تو کشم

به خدای ار تو به دین و خردم قصد کنیهر دو را گوش گرفته به سرای تو کشم

ور تو با من به تن و جان و دلم حکم کنیهر سه را رقص کنان پیش هوای تو کشم

من خود از نسبت عشق تو سنایی شده‌امکی توانم که خطی گرد ثنای تو کشم؟