شمارهٔ ۲۱۹
چاک زد جان پدر دست صبا دامن گلخیز تا هر دو خرامیم به پیرامن گل
تیره شد ابر، چو زلفین تو بر چهرهٔ رختا بیآراست چو روی تو رخ روشنِ گل
همه شب فاخته تا روز همی گرید زارز غم گل چو من از عشق تو ای خرمن گل
زان که گل بندهٔ آن روی خوش خرم تو ستدر هوای رخ تو دست من و دامن گل
گل برون کرد سر از شاخ به دل بردن خلقتا بسی جلوهگری کرد هوا بر تن گل
تا گل عارض تو دید، فرو ریخت ز شرمبا گل عارض تو راست نیاید فن گل