شمارهٔ ۵۷

وزن: مفتعلن مفتعلن مفتعلن مفتعلن (رجز مثمن مطوی)قافیه: مدارم۷ بیت

تا سرو کار بدان طره پر خم دارماز پریشانی ایام چرا غم دارم

شب هجران و تب فرقت و گلهای فراقشکر صد شکر که هر عیش فراهم دارم

لخت دل خون جگر قسمت امروز منستروز نا آمده را بهر چه ماتم دارم

بی‌نیاز است چنان دیده‌ام از دولت فقرکه جهان را به یکی مور مسلم دارم

من که هرگز ندهم ملک قناعت از دستاز غنیمت ز سلیمان چه مگر کم دارم

چشم امید من از خواجه خویش است ارنهعار در بندگی از سلطنت جم دارم

زخمی غمزه خونریز نگارم (صامت)به جز او کی ز کسی دیده مرهم دارم

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به احساسات و تجربیاتش در مورد عشق و فراق می‌پردازد. او با وجود مشکلات و غم‌هایی که دارد، به خاطر یاد معشوقش، خود را خوشبخت می‌داند. اگرچه دلش پر از درد و غم است، اما شکرگزار است که زندگی همچنان با اوست. شاعر به بی‌نیازی و قناعت اشاره می‌کند و می‌گوید که از مال و ثروت بیزار است و در واقع به عشق و محبت ارج می‌نهد. او همچنین به زخم‌های ناشی از عشق اشاره می‌کند و می‌گوید که تنها مرحم دردهایش یاد معشوقش است. به طور کلی، شعر غم و شکر را در کنار هم به تصویر می‌کشد و نشان می‌دهد که عشق می‌تواند در سختی‌ها نیز دل را امید ببخشد.