شمارهٔ ۵۲

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: ادیدگر۷ بیت

از قفس راندی و گفتی رو که آزادی دگرتا مرا سازی اسیر دام صیادی دگر

بهر من آسودگی در بند بهتر حاصل استتا نیفتد دیده‌ام بر سرو آزادی دگر

با همه سرعت مگر چون من به زلفت شد اسیرگرنه از کویت وزان نبود چرا بادی دگر

دوش اسم دانه خال تو آمد بر زباننشنوم از مرغ دل امروز فریادی دگر

نیر بر چشمم زن و چشم خود از بیگانه بندکشته خود را مده بر دست جلادی دگر

از وفا نبود که شیرین بعد مرگ کوهکندل نهد بر عشقبازی‌های فرهادی دگر

(صامتا) دس ادبیت داده این طلب اللسانمی مجو این رتبه از تادیب استادی دگر

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از احساس بندگی و اسیری صحبت می‌کند که حتی از آزادی می‌خواهد. او به این نکته اشاره می‌کند که آسایش در بند بودن برایش بهتر از آزادی است، چرا که او را به عشق معشوقش وابسته کرده است. شاعر بیان می‌کند که گرچه او در عشق گرفتار شده، اما هدیه‌ای از مرگ بر دست کسی که او را می‌کشد نمی‌خواهد. همچنین، اشاره می‌کند که وفا و صداقت در عشق واقعی وجود ندارد و از دیگران نمی‌خواهد که به او درس وفا دهند. در نهایت، او به نوعی طلب محبت و ادب از معشوقه‌اش اشاره می‌کند و می‌گوید که این خواسته‌اش به نوعی آموخته و تربیت شده است.