شمارهٔ ۴۵

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: اکنند۷ بیت

خوبان اگر که منع نگاهی به ما کنندما شکر می‌کنیم اگر اکتفا کنند

منت کشیم و ناز کشیم و ستم کشیمحاشا کنند و جور کنند و جفا کنند

سهل است انتظار کشیدم تمام عمرکز صد هزار وعده یکی را وفا کنند

بالله که بهر کشتن ما عین خونبهاستخونی که غمزه‌های تواش زیر پا کنند

مرغی که ریخت بال و پرش در ته نفسکشتن نکوتر است گر او را رها کنند

صد همچو روز حشر به جایی نمی‌رسدطورمار شکوه شب هجران چووا کنند

(صامت) من آن نیم که کشم پاز کوی دوستور فی المثل که بند ز بندم جدا کنند

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر احساس نارضایتی و درد و رنج خود را از نادیده گرفتن و بی‌اعتناییِ خوبان و محبوبان بیان می‌کند. او می‌گوید که اگر آن‌ها ما را نادیده بگیرند، باز هم شکر می‌کنیم و تحمل می‌کنیم. شاعر از انتظار کشیدن برای یک وعده از محبوب شکایت می‌کند و می‌گوید که قربانی شدن به خاطر عشقش بهتر از بی‌توجهی است. در نهایت، او به این نکته اشاره می‌کند که باید رنج هجران را تحمل کرد و از طرفی آرزوی وصال و آزادی بیشتر را دارد. این شعر به عمق احساسات عاشقانه و درد جدایی اشاره می‌کند.