شمارهٔ ۱۹

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: اکافیاست۷ بیت

ز خوب و زشت جهان یار ما به ما کافی استاگر وفا نکن با کسی جفا کافی است

به بی‌نشانیم ای روزگار خنده مکنکه بهر سرزنشت نامی از هما کافی است

مرا به دام تعلق فزون زبون منمایکه خشت زیر سر و خاک زیر پا کافی است

گذشتم از سر و سامان کدخدایی دهرکه کد به کار نیاید همان خدا کافی است

به صم یک الهی افسر تو افساری استحمار نفس مرا بند از هوا کافی است

اگر ز ناز لئیمان مرا کشی چه غم استکه بی‌نیازیم از بهر خونبها کافی است

سودی دیار فنا رهسپار شد (صامت)برادران نظر همت شما کافی است

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به موضوعات وفا، تعلق، و نیازهای انسانی می‌پردازد. شاعر بیان می‌کند که خوب و بد جهان برای او کافی است و اگر کسی به او وفا نکند، جفا نیز برایش مهم نیست. او از روزگار می‌خواهد که بر نداشتن نشانی از خود خنده نکند، زیرا برای سرزنش او یک نام کافی است. شاعر به دام تعلقات دنیوی اشاره می‌کند و می‌گوید که چقدر سنگینی و سختی واقعی زندگی پایین‌تر از آن چیزی است که فکر می‌شود. او از کدخدایی و قدرت‌های دنیوی عبور کرده و به خدا اعتماد کرده است. همچنین به نفس و خواسته‌های خود اشاره کرده و می‌گوید که نیازی به دردسر و غم ندارد. در پایان، شاعر از برادرانش می‌خواهد که همت خود را نشان دهند و در برابر چالش‌های زندگی مقاوم باشند.