شمارهٔ ۱۲

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: ت۱۰ بیت

ای خوش آن روز که دل به هر غمت جایی داشتسر سودازده با مهر تو سودایی داشت

هر چه سوز دلم از درد فراقت غم نیستکاشکی شام غمت و عده فردایی داشت

گفت از دامن مقصود مکش دست ای کاشدل شوریده من تاب و توانایی داشت

خانه بر دوش کسی یاد ندارد چون منباز مجنون به جهان گوشه صحرایی داشت

هر کجا رفتم اگر کعبه و گر بتکده بوددیدم از زلف تو یک سلسله برپایی داشت

روز و شب در قفس سینه دلم ناله کندآه اگر رخنه از بهر تماشایی داشت

کور خوانده است مرا زاهد مغرور ای کاشسود خود دیدی اگر دیده بینایی داشت

هر قدم در ره عشقت که نهادم دیدمخسته و مانده چه من آبله برپایی داشت

عاقبت دست تقاضای قضا برهم زدهر کجا دید کسی عیش مهیایی داشت

(صامتا) هر که من و عیش مرا دید به خویشگفت ای کسی که جا بر لب دریایی داشت

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات عمیق عاشقانه و درد فراق می‌پردازد. شاعر به یاد روزهایی با عشقش می‌افتد و از دل‌تنگی و سوز عاطفی‌اش می‌نالد. او امیدوار است که غم و اندوه یکی از روزها به پایان برسد و در عین حال افسوس می‌خورد که دلش طاقت جدایی را ندارد. شاعر در سفر زندگی‌اش همیشه به یاد معشوقش است و احساس می‌کند که در هر جا از زیبایی‌های او اثراتی وجود دارد. او به شدت از دنیا و مشکلاتش رنج می‌برد، اما در عین حال به امید دیدار دوباره‌ای می‌نگرد. در نهایت، او می‌گوید که دیگران او را نمی‌فهمند و تنها خود اوست که بار درد عشق را به دوش می‌کشد.