۳۰۹- مولانا افضل نامی
تهرانی است و بقدر طالب علمی نیز دارد شعرش بغایت رنگین و نظمش متین است در اوان جوانی بمفاجا در گذشت مردم را گمان آن بود که نور بخشیه او را تسمیم کرده اند . این دو مطلع از اوست:
گرهی در دل او هست که فریاد کندپیش مردم چند لافم کاز سگانم یار را
آنچنان تا نشود خاطر نشان اغیار راهمیشه داغ غمم بر دل حزین بوده است