بخش ۳۷ - قطعه

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)قافیه: ا۹ بیت

از سرِ گرمی جوابش داد شمعگفت تا کی سرزنش کردن مرا

عاشقم خواندی، بلی من عاشقماشک سرخ و روی زردم بس گوا

زآنچه گفتی، سر فرازی می‌کنمسر فرازی نیست بر عاشق روا؟

سرفرازی من از عشق است و بسدر هوایش سر فرازم دایما

آنچه می‌گویی که بنشین و بمیر یا سر خود گیر و یک چندی به پا

تا سرم برجاست نتوانم نشست من نخواهم مردن الّا در هوا

تا به کی گیرم سر خود زانکه هستاز سر من بر سر من این بلا

کار عشق و عاشقی سر بازی استگر سر این ماجرا داری، بیا!

در پی من شو که نتوان یافتنرهروان را بهتر از من پیشوا

خلاصه

هوش مصنوعی: شمع به سرزنش‌های دیگران پاسخی داد و گفت که چرا باید تا ابد سرزنش شود. او به عشق‌اش اعتراف کرد و با بیان اشک‌هایش، عشق و سختی‌هایی که به دوش دارد را نشان داد. شمع بر این باور است که عاشق بودن به او سرافرازی می‌دهد و به هیچ قیمتی نمی‌خواهد تسلیم شود. او می‌گوید که در فضای عشق نمی‌تواند آرام بگیرد و تا زمانی که در عشق است، نمی‌خواهد بمیرد. شمع از دیگران می‌خواهد که درک کنند که عشق و عاشقی یک بازی است و از آن‌ها دعوت می‌کند تا به دنبال او بیایند، زیرا او پیشوای خوبی در این راه است.