بخش ۲۸ - در دیر راهب

وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)۱۵ بیت

به نزد بحر دیری دید میناکشیشی پیر چون کیوان در آنجا

شد آن خورشید رخ در دیر کیوانازو پرسید حال چرخ گردان

جوابش و داد و گفت احوال گردوننداند کس به جز دانای بی‌چون

اگر خواهی خلاص از موج دریاچو ما باید کناری جستن از ما

گهر جویی، بیا در ما سفر کنامان خواهی، ز بحر ما حذر کن

دگر پرسید: «ای پیر خردمندمرا اندر تجارت ده یکی پند

بگو تا مایه خود زین بضاعتچه سازم در جهان» گفتا: «قناعت

قناعت کن کز آن با بست شد بازکه کرد اندر هوای آز پرواز

از آن سلطان مرغان گشت عنقاکه در قاف قناعت کرد ماوا

طلب کن عین عزت را از آن قافکه هست این عین را منبع بر آن قاف

تو وقتی سر عنقا را بدانیکه عنقا را به کلی باز خوانی»

سیم نوبت سرشک از دیده باریدچو گردون از غم گردون بنالید

که: «مهر آسمان با ما به کین استفلک دایم به قصدم در کمین است

جهان را حوادث می‌گشایدفلک نقش مخالف می‌نماید»

ملک را در دو بیت آن پیر بخردجواب خوب موزون داد و تن زد:

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شخصی به نزد کشیشی پیر می‌رود و از او می‌خواهد که از حال و احوال دنیا بپرسد. کشیش به او توضیح می‌دهد که تنها دانای واقعی می‌تواند احوال را بداند و اگر می‌خواهد از مشکلات دنیا رهایی یابد، باید از خواهش‌های خود کناره‌گیری کند. او همچنین از کشیش می‌خواهد که در تجارت او را نصیحت کند و کشیش به او توصیه می‌کند که قناعت کند. او می‌گوید که قناعت باعث راحتی و آسایش است و برعکس، طمع و حرص انسان را از آرامش دور می‌کند. شاعر با زبان تصویری به توضیح این مفاهیم می‌پردازد و نشان می‌دهد که در مواجهه با چالش‌های زندگی، تنها راه نجات، قناعت و دوری از طمع است. در پایان، او به مصائب و حوادث زندگی اشاره می‌کند و تأکید می‌کند که این دنیا پر از مشکلات است.