غزل شمارهٔ ۳۲۲

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: ایچشممن۱۰ بیت

ای غبار خاک پایت توتیای چشم منکمترین گردی ز کویت خونبهای چشم من

چشم من جز دیدن رویت ندارد هیچ رایراستی را روشن و خوبست رای چشم من

مردم چشمی و بی مردم ندارد خانه نورمردمی فرمای و روشن کن سرای چشم من

من ز چشم خود ملولم کاشکی برخاستیاز درت گردی و بنشستی بجای چشم من

هر کجا دردی است باشد در کمین جان ماهر کجا گردیست گردد در هوای چشم من

تا خیالت آشنای مردم چشم من استهر شبی در موج خون است آشنای چشم من

می‌زند چشمم رهی تر آنچنان کاندر عراقرودها بربسته‌اند از پرده‌های چشم من

گرچه چشمم بسته است اما سرشکم می‌رودباز می‌گوید به مردم، ماجرای چشم من

ای صبا گر خاک پای او به دست آید تو راذره‌ای زان کوش، داری از برای چشم من

چشم سلمان را منور کن به نور خود که هستروی تو، آیینه گیتی نمای چشم من

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی عشق و دلتنگی شاعر نسبت به معشوق را به تصویر می‌کشد. شاعر غبار پای معشوق را به عنوان توتیای چشمش می‌داند و تمام احساساتش به دیدن روی او وابسته است. او از تاریکی و بی‌نور بودن چشم خود سخن می‌گوید و می‌خواهد که معشوق با حضورش نورانی‌اش کند. شاعر همچنین به درد و رنج‌هایی که از دوری معشوق می‌کشد اشاره می‌کند و از اینکه چگونه احساساتش درونش موج می‌زند سخن می‌گوید. در نهایت، او از صبا (باد) می‌خواهد که ردپای معشوق را به او برساند تا شاید کمی از آن عشق را احساس کند. این شعر به وضوح عشق عمیق و نیاز شاعر به حضور معشوق را نشان می‌دهد.