غزل شمارهٔ ۱۳۵

وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)قافیه: وییبرد۶ بیت

خاک آن بادم که از خاک درت بویی بردگَرد آن خاکم که باد از کوی مهرویی برد

از هواداری به جان جویم نسیم صبح راتا سلامی از من بیدل، به دلجویی برد

چون ز هر سویی نشانی می‌دهندش، می‌دهمخاک خود بر باد تا هر ذره‌ای سویی برد

با سر زلفت مرا سربسته رازی هست از آندم نمی‌یارم زدن، ترسم صبا بویی برد

بر سرت چندان پریشان جمع می‌بینم که گربر فشانی عِقد گیسو، هر دلی مویی برد

تاب مویت نیست رویت را ز پیشش دور کنحیف باشد نازنینی بار هندویی برد

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این قطعه به عشق و دلدادگی خود اشاره می‌کند. او از بادی سخن می‌گوید که بوی محبوبش را از خاک او می‌برد، و خود را در گرد آن خاک می‌بیند. برای دلجویی از محبوب، نماز صبح را جستجو می‌کند و امیدوار است که سلامی از او دریافت کند. او با دل تنگی و حسرت به نشانه‌هایی از محبوب برمی‌خورد و می‌خواهد هر ذره‌ای از خاک او به سمت محبوب برود. شاعر بخشی از اسرار عشق خود را پنهان نگه‌داشته و از ترس اینکه نسیم صبح بویی از راز او ببرد، سکوت می‌کند. او همچنین به زیبایی موی محبوب اشاره می‌کند و از اینکه این زیبایی می‌تواند دل‌های دیگر را جذب کند، ابراز نگرانی می‌کند. در انتها او خواستار این است که زیبایی محبوب دور از چشم دیگران بماند تا به هیچ‌کس آسیب نرساند.