شمارهٔ ۸۹۸
گلی دارم ز رنگ و بو برهنهسهی سروی چو آب جو برهنه
ز هندوزادگان طفلی که باشددوان چون شعله بر هر سو برهنه
چو حرف دوستان سبز ملیحیولی چون طعنه ی بدگو برهنه
چو شاخ سوسنش اندام عریانچو ساق سنبلش بازو برهنه
به صد پرده نهان از شرم او گلچو آیینه ولی خود، رو برهنه
چو جوگی، شعله ی آتش نشستهبه خاکستر ز عشق او برهنه
ز آب جلوه اش تا بگذرد کبکدو پا را کرده تا زانو برهنه
سلیم از دل برون کن خار حسرتکه آمد یار و پای او برهنه