شمارهٔ ۸۶۷
زهی حدیث غمت چون می طرب شیرینزبان ز حرف تو در کام چون رطب شیرین
مرا ز عشق تو وارستگی نصیب مبادکه نیست جان من بیمار را چو تب شیرین
حدیث مهر و وفا زان نگار لیلی وشبود چو فارسی مردم عرب شیرین
شراب با تو چه تلخی دهد که از لب توچه جای باده، که گردد پیاله لب شیرین
سلیم صحبت پرویز شد بلا، ورنهز کوهکن نشدی دور یک وجب شیرین