شمارهٔ ۸۶۵
عجب مدار ز زاهد شراب ما خوردنکه نیست ننگ گدا، روزی گدا خوردن
چو هست باده، غم نان مخور که مستان راچو گل زیان نهد آب ناشتا خوردن
چنان قناعت فقر است سازگار مراکه چون حباب شوم فربه از هوا خوردن!
به راه شوق مرا نیست توشه ای همراهبود چو شعله مدارم به خار پا خوردن
صلای باده ی عیشم زمانه داد سلیمروم به خانه ی دشمن به خونبها خوردن