شمارهٔ ۸۴۷
گه مستم و گاه در خمارماین است تمام عمر کارم
از پاره ی دل، سرشک چون گلآیینه شکسته در کنارم
چندم ببرد به سیر گلشن؟از روی نسیم، شرمسارم
از عالم خاک، پای عنقاببریده ز تیغ کوهسارم
پیچیده ام آنچنان که افتندمرغان به قفس ز شاخسارم
بی آن گل رو، سلیم بگذشتافسرده تر از خزان، بهارم