شمارهٔ ۷۳۶
دایم از بخت سیه بر خویش پیچانم چو زلفگرچه از خورشید لبریز است دامانم چو زلف
باعث زیب جمال گلرخانم همچو خالمایه ی آرایش حسن عروسانم چو زلف
در پریشانی بود جمعیت آشفتگانمن صلاح کار خود را خوب می دانم چو زلف
نیستم آزاد از قید محبت یک نفسخانه زاد دودمان حسن خوبانم چو زلف
هیچ کس هنگامه ی جمعیتم بر هم نزداز سیه بختی خود دایم پریشانم چو زلف
میرود هر عضوم از آشفتگی سوی دگردر هوای او سلیم از بس پریشانم چو زلف