شمارهٔ ۶۷۹
دهد مرغ دلم را عزم پروازدرای ناقه همچون زنگ شهباز
دلم وقت تپیدن های شوقتدهد همچون جرس از سینه آواز
مجو ناسازی از ما، زان که باشدتن چون موی ما ابریشم ساز
کند مرغ دلم از ناتوانیبه بال دیگران چون تیر پرواز
مگر بر داغ دوری خراساننهم مرهم سلیم از سیر شیراز