شمارهٔ ۶۵۶
ماند ای شیخ، که مانی به ابابیل سفیدهمچو گنبد به سر گور تو مندیل سفید
هر سر موی تو پیداست ز زیر جامهچون سیاهی سرتر بود ز قندیل سفید
محک حال بد و نیک جهان نزدیک استمی نماید ز ره دور سیه، میل سفید
بس که در مملکت هند، مغول خوار شده ستمی کند خاک سیه بر سر خود فیل سفید