شمارهٔ ۵۸
مدعی کو تا چراغ محفلم بیند تراغافل از راه آید و در منزلم بیند ترا
از ترحم سنگ را دل خون شود هر گه چو موجخنده زن بر گریه ی بی حاصلم بیند ترا
در غم سامان به راه کعبه، ای بت نیستمراهزن ترسم درون محملم بیند ترا
کاش سوزن بخیه ی اول به چشم خود زندکز شکاف سینه ترسم در دلم بیند ترا
صحبت ما و تو ای طوفان نگردد برطرفناخدا کو تا حریف ساحلم بیند ترا
دست کوته کن سلیم از من، که ترسم روزگارعاجز از اصلاح کار مشکلم بیند ترا