شمارهٔ ۵۵۹
به دل هر چیز بیند عشق آتشخو بسوزاندز گرمی در تن بیمار این تب، مو بسوزاند
به هندستان ز ما آیین دیگر در میان آمدشود عاشق چو خواهد خویش را هندو بسوزاند
رود سوی چمن گر باد دامان نقاب اوبه ناف غنچه همچون نافه رنگ و بو بسوزاند
چو لاله هر گل دیبای بستر را بود داغیز بس سوزد دلم، هر جا نهم پهلو بسوزاند
ترا خود حسرت چشم سیاهی نیست در خارپلنگ این داغ ها بگذار تا آهو بسوزاند
سلیم امید دوزخ داردم خوشدل، مگر طالعپس از مرگم به کام خویش چون هندو بسوزاند