شمارهٔ ۵۳
آیینه کجا دیده ست، رخسار چو ماهش رابا سرمه چه آمیزش، مژگان سیاهش را
گاهی نظری از لطف می کرد به سوی منبخت سیهم رم داد آهوی نگاهش را
ای مور به این اندام، سرخیل سلیمانیدیگر چه ازو خواهی، بردار کلاهش را
سنجیده کسی بیند گر جانب این گلشنبرقی به کمین باشد هر برگ گیاهش را
از چشم سلیم ای غیر، پیدا صف مژگان نیستبرداشته با دیده، خار و خس راهش را