شمارهٔ ۳۹۴
ابر چشمم چون به عزم گریه دامان بشکندخنده در زیر لب گل های خندان بشکند
خانه زاد عشقم، از آشوب دورانم چه باکموج را کشتی کی از آسیب طوفان بشکند
عشق تأثیری ندارد در تو ای راحت پرستاز دل سخت تو ترسم تیغ مژگان بشکند
این گلستان را ز بس آب لطافت داده اندرنگ گل از آفتاب روی خوبان بشکند
جان بده اول سلیم، آن گه قبول عشق کنعهد را هرکس که آسان بست، آسان بشکند