شمارهٔ ۳۱۶
آفت باد خزان را می توان معذور داشتدر گلستانی که هر بادام، چشم شور داشت
صفحه ی رنگین خوان خود سلیمان جلوه داداز سرشک عاجزان، افشان چشم مور داشت
دوش مستی پرده از راز نهان افکنده بودهر سر مویم به کف پیمانه ی منصور داشت
از توانایی می رطل گران را در شبابمی کشیدم، گر کمان موج صد من زور داشت(؟)
چون حباب اکنون به پیش قطره اندازم سپرموسم پیری ست ساقی، می توان معذور داشت
از پر پروانه زن دامان همت بر میاندست بر آتش توان تا کی سلیم از دور داشت