شمارهٔ ۲۳
نمی کشد به چمن، طبع پرغرور مراشراب می کشد آنجا گهی به زور مرا
بگیر خاتم جم می فروش از دستمشده ست یک دوسه پیمانه می ضرور مرا
ز حال مجلسیان باخبر نیم، اماکباب بی نمک است و شراب شور مرا
چو دل بجاست، اگر سر رود چه غم دارمگل کدو بود این ساغر بلور مرا
سلیم از اثر پرتو محبت اوستکه همچو صبح نفس دم زند ز نور مرا