شمارهٔ ۱۹۷
در وادی وفا ره و رفتار نازک استچون رنگ گل، طبیعت هر خار نازک است
شرم تو کرده با همه کس آشنا تراچون برگ لاله، روی تو بسیار نازک است
می بایدم ز کوچه ی سنگین دلان گذشتبا شیشه ای که چون دل بیمار نازک است
خود را به پیری از غم عالم نگاه داراز گل رسد قصور چو دستار نازک است
وصف متاع خویش مکن هر نفس سلیمخاموش باش، طبع خریدار نازک است