شمارهٔ ۱
دلا تویی که به کار خودت گزیده خدابرای عشق بتانت نیافریده خدا
ازین عزیزی خود را قیاس کن که جهانترا فروخته چون یوسف و خریده خدا
وجود خاکی ما مهر سجده ملک استبه حیرتم که درین مشت گل چه دیده خدا
به تنگنای حبابی محیط چون گنجد؟به دل ز قدرت خویش است آرمیده خدا
هوای وصل بتان است عیب دل چو حباببراو ز لطف، ازآن پرده ای کشیده خدا
ز حرف وصل بتان آنچه گفته ایم به دلشنیده و ز کرم کرده ناشنیده خدا
چو گل، سلیم همه پرده گر شود، رسواستکسی که پرده ی ناموس او دریده خدا