شمارهٔ ۲۲۰

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: ال۷ بیت

زان گونه در فراق تو نومیدم از وصالکاندیشه ی وصال توام رفته از خیال

بخت ار مدد کند به وصالش رسم ولیموقوف بر محال نباشد بجز وصال

از چنگ او چگونه گریزم که می رسدشاهین تیز پر به حمام شکسته بال؟!

لطفت نکرد چاره ی قهر فلک زمنمسکین کسی که گشت به لطف تو مستمال

ممنوع از آن که تا نشوم چون رسن به اوچون منع خود کند چو رسد تشنه بر زلال

چون از غرور حسن نگویی جواب منآن به که نیست پیش توام قدرت سؤال

دایم برش حکایت رفتن کند (سحاب)کو غیر ازین زهر کسی سخنی گیردش ملال

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این اشعار از حس فاصله و ناامیدی خود در فراق معشوق می‌گوید. او بر این باور است که هر چقدر بخت کمک کند به وصال، باز هم امیدی به رسیدن به محبوب وجود ندارد. شاعر با تمثیل به شاهینی تیزپر، از بی‌پناهی خود در برابر تقدیر سخن می‌گوید و به قهر فلک اشاره می‌کند. او می‌گوید که کسی که به لطف معشوق مبتلا شده، در نهایت درمانده و مسکین است و اگرچه می‌خواهد به محبوب برسد، اما به شدت در محدودیت و منع قرار دارد. در انتها، شاعر از تنهایی و دلتنگی خود می‌گوید و از دیگران می‌خواهد که هیچ چیز جز دردی را که او می‌کشد، از او نپرسند.