شمارهٔ ۸۶ - تاریخ

۶ بیت

سید عالی نسب آن حامد محمود نامکز عبادت گشت نائل رحمت معبود را

رفت مسعود آنچنان کامد سعید از بطن‌اماختر فیروز بین و طالع مسعود را

هفدهم روز از ربیع و عید مولود نبیکز همه ذرات صلوات آن بهین مولود را

ارجعی بشنید و کرد از اینجهان نقل مکاننزد جد خود مکین شد جنت موعود را

شد صغیر اندریم فکرت شناور کاوردبهر تاریخش بکف این لؤلؤ منضود را

ناگهان‌ آمد یکی از جمع بیرون و بگفتعاقبت محمود شد از بندگی محمود را

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از شخصیت سید عالی نسب حامد محمود سخن می‌گوید که به خاطر عبادت و بندگی خود به رحمت معبود نائل آمده است. او به تولد مسعود اشاره می‌کند که به صورت خوش‌یمن از بطن ام آمد و مانند اختر فیروز و با طالع نیکو به دنیا آمد. شاعر روز هفدهم ربیع، که عید تولد نبی (ص) است را جشن می‌گیرد و آن را روزی مبارک می‌داند. او به انتقال روح حامد محمود به دنیای دیگر اشاره می‌کند، جایی که به نزد جدش در بهشت می‌رود. شاعر همچنین از کودکی او یاد می‌کند که فکرش در تاریخ شناور است و در نهایت به آمدن یکی از افراد از جمع اشاره می‌کند که خبر از آزادی محمود از بندگی را می‌دهد.