شمارهٔ ۲۹ - پند لقمان
حضرت لقمان که بنوع بشرهست ز حکمت به حقیقت پدر
با پسر خویش برای رشادگفت سخنها ز طریق و داد
لاجرم از آن درر آبدارگویمت این چار در شاهوار
گفت پسر را که دو حرف از ضمیرمحو مکن پند پدر در پذیر
زان دو یکی مرگ بود یک خداباشد از این هر دو تغافل خطا
هر دو دگر هست فراموش کنجان پدر پند مرا گوش کن
زان دو یکی اینکه اگر در جهانکس بتو بد کرد تو بگذر از آن
وان یکش این کز تو ز راه وفارفت چو نیکی بکسی کن رها
نیست مر این چار سخن را نظیرآن دو بگیر این دو رها کن صغیر