شمارهٔ ۸۰

۱۲ بیت

ای بی نیاز ذات تو از هر نیاز مابیچاره ایم ما و توئی چاره ساز ما

ما را بخویش خواندهٔی از بهر بذل خودور نه چه احتیاج تو را بر نماز ما

بر ما ز لطف حال خضوع و خشوع دهخود جذب تست مایه سوز و گداز ما

انعام عام بندگی تست کز شرفز انعام کرده است پدید امتیاز ما

از ماهران عمل که زند سر بود مجازیا رب بدل نما به حقیقت، مجاز ما

بس رازها که باعث رسوائیست و بسمگذار اینکه پرده برافتد ز راز ما

در راه زندگی که نشیب و فرازهاستدر حفظ خویش دار نشیب و فراز ما

ترسم گر امتحان تو پا در میان نهدگردد هبا عبادت علوی طراز ما

یا رب عنایتی که شود گاه بندگیخالص به پیشگاه تو راز و نیاز ما

در این دو روز عمر که آنرا ثبات نیستکوتاه کن ز لطف امید دراز ما

از عقل ره شناس نمودیم احترازوز نفس بوالفضول نبود احتراز ما

حق از وجود ما علمی برفراشته استوز باد لطف اوست صغیر اهتزاز ما