شمارهٔ ۶۸

۷ بیت

خوش میگذرد آنکه مرا روح و روانستواندر پی او از تن من روح روانست

موئیست میانش که از آن هیچ نشان نیستجز لاغری من که ازآن موی میانست

تا دیده ام آن لعل لب و قامت و رخسارکی در نظرم کوثر و طوبی و جنانست

چشمش همه تیر مژه پیوسته بر ابرواین ترک سیه مست عجب سخت کمانست

تنها نه مرا کرده پریشان سر زلفشآشفته آن طره دل خلق جهانست

دست از سر و جان شو بره عشق که این راهاول قدمش پای زدن بر سر جانست

در بادیهٔ عشق بزن خیمه صغیر!کانجا نه دگر صحبت کون و نه مکانست