خُذْ مِنْ أَمْوٰالِهِمْ صَدَقَةً تُطَهِّرُهُمْ وَ تُزَکِّیهِمْ بِهٰا وَ صَلِّ عَلَیْهِمْ إِنَّ صَلاٰتَکَ سَکَنٌ لَهُمْ وَ اَللّٰهُ سَمِیعٌ عَلِیمٌ (۱۰۳) أَ لَمْ یَعْلَمُوا أَنَّ اَللّٰهَ هُوَ یَقْبَلُ اَلتَّوْبَةَ عَنْ عِبٰادِهِ وَ یَأْخُذُ اَلصَّدَقٰاتِ وَ أَنَّ اَللّٰهَ هُوَ اَلتَّوّٰابُ اَلرَّحِیمُ (۱۰۴) وَ قُلِ اِعْمَلُوا فَسَیَرَی اَللّٰهُ عَمَلَکُمْ وَ رَسُولُهُ وَ اَلْمُؤْمِنُونَ وَ سَتُرَدُّونَ إِلیٰ عٰالِمِ اَلْغَیْبِ وَ اَلشَّهٰادَةِ فَیُنَبِّئُکُمْ بِمٰا کُنْتُمْ تَعْمَلُونَ (۱۰۵) وَ آخَرُونَ مُرْجَوْنَ لِأَمْرِ اَللّٰهِ إِمّٰا یُعَذِّبُهُمْ وَ إِمّٰا یَتُوبُ عَلَیْهِمْ وَ اَللّٰهُ عَلِیمٌ حَکِیمٌ (۱۰۶) وَ اَلَّذِینَ اِتَّخَذُوا مَسْجِداً ضِرٰاراً وَ کُفْراً وَ تَفْرِیقاً بَیْنَ اَلْمُؤْمِنِینَ وَ إِرْصٰاداً لِمَنْ حٰارَبَ اَللّٰهَ وَ رَسُولَهُ مِنْ قَبْلُ وَ لَیَحْلِفُنَّ إِنْ أَرَدْنٰا إِلاَّ اَلْحُسْنیٰ وَ اَللّٰهُ یَشْهَدُ إِنَّهُمْ لَکٰاذِبُونَ (۱۰۷) لاٰ تَقُمْ فِیهِ أَبَداً لَمَسْجِدٌ أُسِّسَ عَلَی اَلتَّقْویٰ مِنْ أَوَّلِ یَوْمٍ أَحَقُّ أَنْ تَقُومَ فِیهِ فِیهِ رِجٰالٌ یُحِبُّونَ أَنْ یَتَطَهَّرُوا وَ اَللّٰهُ یُحِبُّ اَلْمُطَّهِّرِینَ (۱۰۸)
بگیر از مالهاشان صدقه که پاک سازی ایشان را و پاکیزه گردانی بصدقه و دعا کن بایشان بدرستی که دعای تو مایه آرام است مر ایشان را و خدا شنوای داناست (۱۰۳) آیا ندانستهاند که خدا اوست که میپذیرد توبه را از بندگانش و میگیرد صدقهها را و بدرستی که خدا اوست توبهپذیر مهربان (۱۰۴) و بگو بکنید پس بزودی میبیند خدا عمل شما را و رسولش و گروندگان و زود باشد که باز گردانیده شوید بسوی دانای نهان و آشکار پس بیاگاهاند شما را بآنچه بودید که میکردید (۱۰۵) و دیگران موقوفانند مر فرمان خدا را یا عذاب میکند ایشان را و یا توبه بپذیرد ازیشان و خدا دانای درست کار است (۱۰۶) و آنان که گرفتند مسجدی را برای ضرر رسانیدن و کفر و جدایی افکندن میان گروندگان و انتظار مر کسی را که حرب کرد خدا و رسولش را از پیش و هر آینه سوگند خواهند خورد که نمیخواستیم مگر خوبی را و خدا گواهی میدهد که ایشانند هر آینه دروغگویان (۱۰۷) نایست در آن هرگز هر آینه مسجدی که بنا نهاده شد بر پرهیزکاری از اول روز سزاوارتر است که بایستی در آن در آن باشند مردانی که دوست دارند که پاک شوند و خدا دوست میدارد پاکشوندگان را (۱۰۸)
آمد آیت که بگیر از مالشانصدقه بر تطهیر جان و حالشان
بهر آن یعنی که تا گردند پاکاین جماعت از گناه و از هلاک
هم شود نیکویی آنها را زیادچون دهند آن صدقه ز اخلاص و وداد
هم دعاء کن بهر ایشان کز دعاتقلبشان ساکن شود در نائبات
حق سمیع است آنچه دارند اعترافبر گناه خویش و عصیان و خلاف
هم علیم او بر ندامت هایشانوآنچه باشد در ضمیر از رایشان
گفته اند از حق به قرآن مجیدابلغ از این آیه نبود در امید
اغلبی باشند بر این از ثقاتکه بود زین صدقه مقصود از زکات
از عباد آیا ندانند آنکه حقتوبه بپذیرد ز فضل ماسَبَق
هم بگیرد صدقه هاشان از کرمگشته اینسان جاری او را در قلم
یا نمی دانند کآن سلطان جانباشد او توبه پذیر و مهربان
این ز حق گر بنده را باشد به یادغایت لطف است و رحمت بر عباد
گو نمایید ای گروه تائباناستقامت در عملها همچنان
پس به زودی فعلتان بیند خداهم رسول و مؤمنان پارسا
زود برگردیده گردید از قرارسوی آن دانای غیب و آشکار
پس شما را آگهی از وی رسدبر هر آنچه کرده اید از نیک و بد
باز دیگر از تخلّف کردگانکه سه تن بودند ایشان از بیان
هر سه گشتند از پیمبر عذر خواهحکم ایشان یافت تأخیر از اِله
تا که مُرْجُونَ لِأمرِاالله رابر چه آید حکم و فرمان از خدا
یافت تأخیر امرشان از زشت و خوبگفت زآن إما یُعَذِّب أو یَتُوب
دائم ار باشند نادم زآن خلافهم به دیگر رو نتابند از مصاف
شاید ایشان را ببخشد کردگاربر عذاب و مغفرت تا چیست کار
حق بود دانا به حال و عاقبتهم حکیم اندر عذاب و مغفرت
« در بنای مسجد ضرار »
مسجدی کردند نااهلان بنانزد آن مسجد که بُد نامش قُبا
تا که بر ضد مسلمانان نمازاندر آن مسجد گذارند از مجاز
چون ابو عامر کند رجعت ز شاماندر آن مسجد کنند او را امام
هم بدین مضمون نوشت او نامه اینزد ایشان چون بُد او علامه ای
خواستند از احمد(ص) کامل نیازکو کند اول در آن مسجد نماز
قصدشان زآن بود اضرار و نفاقنی که باشند از مصلّین در سیاق
آمد آیت که گرفتند از نقارمسجدی اهل نفاق اندر ضرار
تا رسانند اهل ایمان را زیاننیست غیر از کفر و تفریق اندر آن
در میان آرند یعنی تفرقهبا رسول و مؤمنین از زندقه
انتظار آن برند از ناقبولکه نمود از پیش حرب او با رسول
ابن عامر آنکه در بدر و اُحدحاضر اندر جنگ با کفار بُد
چون کسی گوید که این مسجد بنااز چه رو کردید نزدیک قُبا
میخورند ایشان قسم کز وی نبودقصد ما جز خصلت نیک از نمود
خصلت نیکو که آن باشد نمازتوسعه هم بر ضعیفان در نیاز
حق گواهی می دهد کاندر قسمکاذبند این قوم پُر مکر و ستم
پس تو هرگز اندر آن مسجد مایستکه از آن جز کفر و کین مقصود نیست
پس بر آن مسجد رسول مستطابدرفکند آتش، نمود آن را خراب
ابن عامر زود هم در شام مُردبیکس و مطرود و جز حسرت نبرد
زآنکه چون کرد او جدل با مصطفی(ص)گفت کاذب را بمیراند خدا
اندر احوالی که او باشد غریببی کس و مطرود و از دین بی نصیب
آن دعاء را احمد(ص) آمین گفت زودابن عا مر گو تو آن دم مرده بود
مسجدی کآن گشته بر تقوی بنااز نخستین یوم آن باشد قُبا
هست الیق تا در آن سازی قیامکاندر آن دارند مردانی مقام
آنکه پاکی را به دل دارند دوستدوست حق پاکیزگان را هم نکوست
مصطفی(ص) پرسید از اهل قُباحق شما را کرده بر پاکی ثنا
چیست باعث گفت مردی در جوابخویش را بعد از حِجر شوییم ز آب
نزد بعضی شستن قلب از خطاستوز خصالی کآن خود از نفس و هواست
نزد آن کش عقل و روح افلاکی استحبّ غیر حق به دل ناپاکی است
قلب باشد مسجد روشندلاننفس باشد سجده گاه غافلان
طاهرند اهل دل از هر رجس و ریبو اهل نفس آلوده بر هر شرک و عیب
عقل ویران خواهد این بتخانه راوز منافق نشنود افسانه را
زآن پیمبر گفت آن را بر کَنیدمسجد نو هِشته را ویران کنید
قصد ایشان زآنکه جز تفریق نیستهیچشان بر یکدلی توفیق نیست
هِشته اند آن بهر ضرّ مؤمنینقبله اش نبود به جز آشوب و کین