۵- آیات ۴۹ تا ۵۶
فَمٰا لَهُمْ عَنِ اَلتَّذْکِرَةِ مُعْرِضِینَ (۴۹) کَأَنَّهُمْ حُمُرٌ مُسْتَنْفِرَةٌ (۵۰) فَرَّتْ مِنْ قَسْوَرَةٍ (۵۱) بَلْ یُرِیدُ کُلُّ اِمْرِئٍ مِنْهُمْ أَنْ یُؤْتیٰ صُحُفاً مُنَشَّرَةً (۵۲) کَلاّٰ بَلْ لاٰ یَخٰافُونَ اَلْآخِرَةَ (۵۳) کَلاّٰ إِنَّهُ تَذْکِرَةٌ (۵۴) فَمَنْ شٰاءَ ذَکَرَهُ (۵۵) وَ مٰا یَذْکُرُونَ إِلاّٰ أَنْ یَشٰاءَ اَللّٰهُ هُوَ أَهْلُ اَلتَّقْویٰ وَ أَهْلُ اَلْمَغْفِرَةِ (۵۶)
پس چیست مر آنها را که از پند گرفتن رو گردانند (۴۹) گویا ایشانند خرهای رمنده (۵۰) که گریخته باشند از شیر (۵۱) بلکه میخواهد هر مردی از ایشان که داده شود نامهای گشاده (۵۲) نه چنین است بلکه نمیترسند از آخرت (۵۳) نه چنین است بدرستی که آن پندیست (۵۴) پس آنکه خواهد پند گیرد از آن (۵۵) و پند نمیگیرند جز آنکه خواهد خدا اوست اهل تقوی و اهل مغفرت (۵۶)
مشرکان را چیست کز تذکیر و پندیعنی این قرآن، خود ایشان معرضند
گویی از قرآن رمند ایشان چو خرکه گریزد از شکوه شیر نر
بلکه می خواهند ز ایشان هر یکینامه های سرگشوده بیشکی
کآید ایشان را به دست اندر نشانکه فلان را پیروی کن ای فلان
این نخواهد شد وگر هم این شودنگرود آن کو به قرآن نگرود
نیست پس اعراض ایشان زین جهتبل نترسد از عذاب آخرت
این چنین نبود که گویند این حشرهست قرآن، سحر و هم قول بشر
بلکه آن پندی است پس هر کس که خواستپند را، پس پند از آن گیرد به راست
پند نپذیرند و زآن نکنند یادجز که آن را خواهد آن ربّ العباد
خواهی اعنی آنکه تا گیرند پندنیست پندی بی اراده اش سودمند
حق سزاوار است تا ترسند از اوهم رسد آمرزش از وی بی غلو
یعنی آمرزد گناه آن انامکه اتقا بر وی نمایند از حرام