گنج

۲- آیات ۱۱ تا ۱۹

۱۸ بیت

وَ ذَرْنِی وَ اَلْمُکَذِّبِینَ أُولِی اَلنَّعْمَةِ وَ مَهِّلْهُمْ قَلِیلاً (۱۱) إِنَّ لَدَیْنٰا أَنْکٰالاً وَ جَحِیماً (۱۲) وَ طَعٰاماً ذٰا غُصَّةٍ وَ عَذٰاباً أَلِیماً (۱۳) یَوْمَ تَرْجُفُ اَلْأَرْضُ وَ اَلْجِبٰالُ وَ کٰانَتِ اَلْجِبٰالُ کَثِیباً مَهِیلاً (۱۴) إِنّٰا أَرْسَلْنٰا إِلَیْکُمْ رَسُولاً شٰاهِداً عَلَیْکُمْ کَمٰا أَرْسَلْنٰا إِلیٰ فِرْعَوْنَ رَسُولاً (۱۵) فَعَصیٰ فِرْعَوْنُ اَلرَّسُولَ فَأَخَذْنٰاهُ أَخْذاً وَبِیلاً (۱۶) فَکَیْفَ تَتَّقُونَ إِنْ کَفَرْتُمْ یَوْماً یَجْعَلُ اَلْوِلْدٰانَ شِیباً (۱۷) اَلسَّمٰاءُ مُنْفَطِرٌ بِهِ کٰانَ‌ وَعْدُهُ مَفْعُولاً (۱۸) إِنَّ هٰذِهِ تَذْکِرَةٌ فَمَنْ شٰاءَ اِتَّخَذَ إِلیٰ رَبِّهِ سَبِیلاً (۱۹)

و واگذار مرا با تکذیب‌کنندگان صاحبان نعمت و مهلت ده آنها را اندکی (۱۱) بدرستی که نزد ماست بندهای گران دوزخ (۱۲) و خوراکی صاحب گلوگیری و عذابی پر درد (۱۳) روزی که بزلزله درآید زمین و کوه‌ها و شوند کوه‌ها تلهای ریگ پراکنده (۱۴) بدرستی که فرستادیم بسوی شما رسولی گواه بر شما هم چنان که فرستادیم بسوی فرعون رسولی را (۱۵) پس نافرمانی کرد فرعون آن رسول را پس گرفتیمش گرفتنی سخت (۱۶) پس چگونه پرهیز خواهید کرد اگر کافر شدید روزی که می‌گرداند کودکان را پیرامون (۱۷) آسمان شکاف‌پذیر است بآن باشد وعده‌اش کرده شده (۱۸) بدرستی که این پندیست پس هر که خواهد فرا گیرد بسوی پروردگارش راهی (۱۹)

هل مرا با اهل تکذیب و ستمکه خداوندانِ مالند و نعم
مهلت ایشان را ده اندک مهلتیهم تو را هست از تکافی نوبتی
بند و غلها نزد ما اندوختههستشان هم آتشی افروخته
خوردنی ها بس که گیرد در گلونه برون آید، شود نی هم فرو
هم عذابی بس شدید و دردناکباشد ایشان را مهیّا در هلاک
اندر آن روزی که اندر زلزلهآید این ارض از وقوع هایله
کوهها چون تل ریگ از هر کجاخود پراکنده شود جنبد ز جا
ما فرستادیم خود سوی شمااین پیمبر را امام و پیشوا
تا در اعمال شما باشد گواهدر قیامت بر ثواب و بر گناه
همچنان که خود فرستادیم همسوی فرعون آن رسول محترم
گشت پس فرعون عاصی بر رسولدعوت موسی نکرد ایچ او قبول
پس گرفتیمش به غرق اندر به نیلکآن بسی بُد سخت و بُد أخْذاً وَبیل
پس چسان خود را نگاه ای مشرکانمی بدارید از عذابی آن چنان
گر بمانید این چنین در کفر خویشاز چنان روزی که آن باشد به پیش
کودکان را پیر گرداند همهاز نهیب و هول و حزن و واهمه
گردد آن روز آسمان بشکافتهبا چنان عظمی که در خود یافته
وعدة حق گردد آن کرده شدهدر وقوع آن نیست شکی کآمده
باشد این آیات پندی هر که خواستپس به قرب حق بگیرد راه راست