حَتّٰی إِذٰا رَأَوْا مٰا یُوعَدُونَ فَسَیَعْلَمُونَ مَنْ أَضْعَفُ نٰاصِراً وَ أَقَلُّ عَدَداً (۲۴) قُلْ إِنْ أَدْرِی أَ قَرِیبٌ مٰا تُوعَدُونَ أَمْ یَجْعَلُ لَهُ رَبِّی أَمَداً (۲۵) عٰالِمُ اَلْغَیْبِ فَلاٰ یُظْهِرُ عَلیٰ غَیْبِهِ أَحَداً (۲۶) إِلاّٰ مَنِ اِرْتَضیٰ مِنْ رَسُولٍ فَإِنَّهُ یَسْلُکُ مِنْ بَیْنِ یَدَیْهِ وَ مِنْ خَلْفِهِ رَصَداً (۲۷) لِیَعْلَمَ أَنْ قَدْ أَبْلَغُوا رِسٰالاٰتِ رَبِّهِمْ وَ أَحٰاطَ بِمٰا لَدَیْهِمْ وَ أَحْصیٰ کُلَّ شَیْءٍ عَدَداً (۲۸)
تا چون بینند آنچه را که وعده داده شدند پس بزودی خواهند دانست که کیست ناتوانتر از راه مددکاری و کمتر در شمار (۲۴) بگو نمیدانم آیا نزدیکست آنچه وعده داده میشوید یا میگرداند مر آن را پروردگار من دور (۲۵) دانای غیب است پس مطلع نمیسازد بر غیبش احدی را (۲۶) مگر آن را که پسندید از رسولی پس بدرستی که او در میآورد از میانه دو دستش و از پشت سرش نگهبانی (۲۷) تا بداند که بتحقیق رسانیدند پیغامهای پروردگارشان را و احاطه نمود بآنچه نزد ایشانست و ضبط کرد هر چیزی را از راه شمار (۲۸)
تا به وقتی که ببینند آنچه راوعده داده می شدند از ابتلا
زود پس باشد که تا دانند بازمؤمنان و مشرکان در امتیاز
تا که باشد زین دو قوم نیک و بداضعف او از یار و کمتر از عدد
کافران گفتند این وعده است کیگو ندانم از زمان وقت وی
هست آیا بلکه نزدیک آن زمانکه به آن موعود گشتید آن چنان
یا که گردانده است مر پروردگارمدت آن را دراز از اختیار
عالم الغیب است و بر کس غیب خویشمی نسازد آشکار از بعد و پیش
جز کسی را که پسندیده است اواز رسول خویش اندر وصف و خو
یا کسی کو راست نسبت با رسولدر کمال و در مقام و در وصول
پس در آرد حق ز پیش و پس ورامر نگهبان از فرشته ز اقتضا
تا کنند او را حراست هر زمانآن ملایک از شرور انس و جان
تا بداند خود رسول نیک نامکه رساندند از خدا ایشان پیام
هم بداند هر رسولی کز خداستهمچو او حکمش مصون از هر خطاست
زآنکه او را ز اشتباه اهرمنحافظانند آن ملایک هر زمن
تا مبادا آنکه در تنزیل وحیمشتبه سازند حال از امر و نهی
هم فرا بگرفته علمش آنچه راهست نزدیک ملایک و انبیا
کرده احصاء آنچه را از نیک و بدجمله اشیاء را شمرده در عدد
هست یعنی ضبط اندر علم اوجزء و کل ممکنات از زیر و رو