۶- آیات ۱۸ تا ۲۰
یٰا أَیُّهَا اَلَّذِینَ آمَنُوا اِتَّقُوا اَللّٰهَ وَ لْتَنْظُرْ نَفْسٌ مٰا قَدَّمَتْ لِغَدٍ وَ اِتَّقُوا اَللّٰهَ إِنَّ اَللّٰهَ خَبِیرٌ بِمٰا تَعْمَلُونَ (۱۸) وَ لاٰ تَکُونُوا کَالَّذِینَ نَسُوا اَللّٰهَ فَأَنْسٰاهُمْ أَنْفُسَهُمْ أُولٰئِکَ هُمُ اَلْفٰاسِقُونَ (۱۹) لاٰ یَسْتَوِی أَصْحٰابُ اَلنّٰارِ وَ أَصْحٰابُ اَلْجَنَّةِ أَصْحٰابُ اَلْجَنَّةِ هُمُ اَلْفٰائِزُونَ (۲۰)
ای آن کسانی که ایمان آوردید بپرهیزید از خدا و باید بنگرد نفسی که چه پیش فرستاد برای فردا و بپرهیزید خدا را بدرستی که خدا بیناست بآنچه میکنید (۱۸) و نباشند چون آنان که فراموش نمودند خدا را پس فراموش گردانید بر آنها خودهاشان را آنهایند آنها فاسقان (۱۹) یکسان نیستند اهل آتش و اهل بهشت اهل بهشتند ایشان کامیابان (۲۰)
ای گروه کاهل ایمانید بسمی بترسید از خدا در هر نفس
هر کسی باید کند در خود نظرتا چه بفرستاده پیش از خیر و شرّ
بهر فردای قیامت گر که آنهست طاعت شکر حق گوید به جان
ور که عصیان است پس باید کندتوبه و تقوی ز فعل زشتِ بد
باید او البته پرهیزد مداماز عقوبت های خلاّق الانام
او بود دانا بر آنچه می کنیدپس چو داند او به نیکی ره زنید
هست تقوای نخستین از عواموآن دوم مخصوص خاصان و کرام
هست تقوای عوام از ناپسندوآنچه اندر شرع زشت است و نژند
لیک تقوای خواص از ماسواستو اجتناب از هر چه مادون خداست
همچو آنان می مباشید ایچ بسکه فراموش از خدا کردند بس
پس فراموش از نفوس خویشتنساختشان پروردگار ذوالمنن
یا چو بردند از گنه حق را زیادتوبه بُرد از یادشان ربّ العباد
این گروه از فاسقانند از یقینرفته بیرون از حدود و حکم دین
نیست یکسان اهل جنّت و اهل ناراز جحیمند اهل جنّت رستگار