۱- آیات ۱ تا ۴
بسم االله الرحمن الرحیم
وَ اَلنَّجْمِ إِذٰا هَویٰ (۱) مٰا ضَلَّ صٰاحِبُکُمْ وَ مٰا غَویٰ (۲) وَ مٰا یَنْطِقُ عَنِ اَلْهَویٰ (۳) إِنْ هُوَ إِلاّٰ وَحْیٌ یُوحیٰ (۴)
بنام خداوند بخشاینده مهربان
بستاره چون فرو شود (۱) یا بر آید یا فرو افتد که گمراه نشد صاحب شما و براه باطل نرفت (۲) و سخن نمیکند از خواهش نفس (۳) نیست آن مگر وحی که وحی کرده میشود (۴)
می خورد سوگند علام الغیوببر ستاره چونکه بنماید غروب
وآن وجود کامل است اندر فنادر تجلی یا که قلب مصطفی (ص)
هستیِ وهمی کز او بُد مقتبسدر وجود مطلق آید منطمس
نجم ها گردند یکجا محو و ماتجمله در خورشید روز افزون ذات
چون بتابد نور خورشید وجودنجم را هرگز نپنداری که بود
صورت استاره در خود گم شودقطره چون باشد که در قلزم شود
چون پیمبر کرد ابطال بتانمکیان گفتند گمره شد فلان
که ز آئین پدرها درگذشتگمره آمد عقل و رایش یاوه گشت
آمد آیت که قسم بر جان اویارتان گمره نشد بی گفتگو
نجم، اشارت بر دل پاک وی استبر روان و جان چالاک وی است
کی شود گمره کسی کو را خداره نماید، باز دارد از خطا
باعث این آیه شاید در نزولبوده اینکه گفت با مردم رسول
هر دری که باز سوی مسجد استسد کنند، امر از خدای واحد است
جز سرای مرتضی (ع) و فاطمه (س)خانه ها را در ببندند آن همه
بَددلان گفتند این حکم از خطاستمیل او زین حکم سوی مرتضی است
آمد آیت که نشد یار شماگمره و حکمی نفرمود از خطا
از هوی حرفی نگفت از امر و نهینیست نطقش جز که از تنزیل و وحی