گنج

۷- آیات ۳۲ تا ۴۰

۲۵ بیت

وَ مِنْ آیٰاتِهِ اَلْجَوٰارِ فِی اَلْبَحْرِ کَالْأَعْلاٰمِ (۳۲) إِنْ یَشَأْ یُسْکِنِ اَلرِّیحَ فَیَظْلَلْنَ رَوٰاکِدَ عَلیٰ ظَهْرِهِ إِنَّ فِی ذٰلِکَ لَآیٰاتٍ لِکُلِّ صَبّٰارٍ شَکُورٍ (۳۳) أَوْ یُوبِقْهُنَّ بِمٰا کَسَبُوا وَ یَعْفُ عَنْ کَثِیرٍ (۳۴) وَ یَعْلَمَ اَلَّذِینَ یُجٰادِلُونَ فِی آیٰاتِنٰا مٰا لَهُمْ مِنْ مَحِیصٍ (۳۵) فَمٰا أُوتِیتُمْ مِنْ شَیْ‌ءٍ فَمَتٰاعُ اَلْحَیٰاةِ اَلدُّنْیٰا وَ مٰا عِنْدَ اَللّٰهِ خَیْرٌ وَ أَبْقیٰ لِلَّذِینَ آمَنُوا وَ عَلیٰ رَبِّهِمْ یَتَوَکَّلُونَ (۳۶) وَ اَلَّذِینَ یَجْتَنِبُونَ کَبٰائِرَ اَلْإِثْمِ وَ اَلْفَوٰاحِشَ وَ إِذٰا مٰا غَضِبُوا هُمْ یَغْفِرُونَ (۳۷) وَ اَلَّذِینَ اِسْتَجٰابُوا لِرَبِّهِمْ وَ أَقٰامُوا اَلصَّلاٰةَ وَ أَمْرُهُمْ شُوریٰ بَیْنَهُمْ وَ مِمّٰا رَزَقْنٰاهُمْ یُنْفِقُونَ (۳۸) وَ اَلَّذِینَ إِذٰا أَصٰابَهُمُ اَلْبَغْیُ هُمْ یَنْتَصِرُونَ (۳۹) وَ جَزٰاءُ سَیِّئَةٍ سَیِّئَةٌ مِثْلُهٰا فَمَنْ عَفٰا وَ أَصْلَحَ فَأَجْرُهُ عَلَی اَللّٰهِ إِنَّهُ لاٰ یُحِبُّ اَلظّٰالِمِینَ (۴۰)

و از آیتهای او کشتیهای روانست در دریا چون کوه‌ها (۳۲) اگر خواهد ساکن گرداند باد را پس کردند ایستادها بر پشتش بدرستی که در هر آینه آیتهاست مر هر صبرکننده شکرگزاری (۳۳) یا هلاک گرداند آنها را بآنچه کسب کردند و عفو کند از بسیاری (۳۴) و می‌دانند آنان که مجادله می‌کنند در آیتهای ما که نیست مر ایشان را هیچ گریزگاهی (۳۵) پس آنچه داده شدید از چیزی پس مایۀ تعیش زندگانی دنیاست و آنچه نزد خداست بهتر و پاینده‌تر است از برای آنها که گرویدند و بر پروردگارشان توکل می‌کنند (۳۶) و آنان که اجتناب می‌کنند از کبیرهای گناه و کارهای زشت و چون خشم می‌گیرند ایشان عفو می‌کنند (۳۷) و آنان که اجابت نمودند مر پروردگارشان را و بر پای داشتند نماز را و کارشان مشورتست میان خود و آنچه روزی دادیمشان نفقه می‌کنند (۳۸) و آنان که چون رسید ایشان را ستمی ایشان انتقام کشند (۳۹) و پاداش بدی بدیست مانند آن پس آنکه عفو کرد و اصلاح نمود پس مزد او بر خداست که او دوست ندارد ستمکاران را (۴۰)

هم بود ز آیات او اندر بحورفُلک های جاریه واندر ظهور
هست کَالْأعلَام یعنی همچو کوهموجهای بحر یا فُلک از شکوه
ور که خواهد باد را ساکن کندکآن سبب بر رفتن کشتی بود
پس بگرداند ستاده بی عبورفُلکها را جمله در پشت بحور
وین ز آیات وی است اندر نشانبهر هر صبّار شاکر بی گمان
یا اگر خواهد کند غرق و تباهآنچه را که کسب کردند از گناه
بگذرد هم ز اکثری از سیّئاتبدهد ایشان را ز هول و غم نجات
تا بدانند آنکه در آیات مامی کنند ایشان جدال از ناروا
نیستشان بگریزگاهی از عذابحق چو خواهد بهر کس رنج و عِقاب
آنچه پس داده شدید از چیزی آنهست برخورداری از عیش جهان
وآنچه باشد از ثواب آخرتنزد حق بهتر بود بی معذرت
بهر آن کآورده اند ایمان به حقتکیه بر وی کرده اند از ماخَلَق
وآنکه ایشان از کبائر اجتنابهستشان وز فعل زشت و ناصواب
بر کسی چون می کنند ایشان غضبزود ایشان بگذرند از آن سبب
کرد اجابت وآنکه از پروردگارداشتی برپا نماز آن حق گذار
هستشان در کار ایمان مشورتدر میان خود بدون معذرت
بعد هجرت این است شورایی که دادروی در بیت اَبو ایوب داد
هم ز پیش از آن به مکه مؤمنانمشورت با هم نمودندی چنان
هست مروی که نشد بدبخت مردگر در امر خود به شوری کار کرد
می کنند انفاق رزق خویش راکه مر ایشان را عطاء کردیم ما
چون ز کفار آید ایشان را ستممی ستانند از عدو انصاف هم
می کشند اعنی که از خصم انتقامنصرت از هم می کنند ایشان تمام
مثل آن باشد جزای کار بددر قصاص و در کلام زشت رد
بگذرد هر که از ستمکارش به راستصلح آرد، اجر او پس بر خداست
حق ندارد ظالمان را هیچ دوستکانتقامش از سویّه پیش اوست